Regelmatig wordt mij gevraagd: hoe red jij het toch allemaal? Twee kinderen die lekker in hun vel zitten, vier dagen werken, nieuwe -tijdelijke- functie, bloggen voor je site en dat is nog niet eens alles. Als ik erover nadenk raak ik ook in paniek en toch heb ik nog nooit zo lekker in mijn vel gezeten. Minder onzeker, veel positieve feedback, dichter bij mijn emoties, keihard doorgaan maar ook gedwongen zijn ‘s avonds thuis te blijven en op de bank te crashen. Ik gun iedereen mijn gelukkig leven.
Doordat de vraag mij nu vaak wordt gesteld, heb ik geanalyseerd hoe het komt dat ik gelukkig ben. Eigenlijk heeft het twee belangrijke oorzaken: ruimte geven aan het vaderinstinct en niet overal de beste in willen zijn. Ik zal nu in gaan op de eerste oorzaak: het vader instinct. Of je nou in de evolutietheorie gelooft, christen bent of andersinds, in elke stroming heeft de man en de vrouw een belangrijke verschillende rol. Mannen zorgden voor voedsel door de jagen, de vrouwen zorgden voor beschutting en warmte. God schiep de aarde met alleen een man, Adam. Hij was eenzaam. Daarom kwam ook Eva, de vrouw. Samen waren ze gelukkig. Hoe komt het dan toch als het op opvoeden aankomt dat we vooral de vrouw de ruimte geven om haar intuitie te volgen?
Altijd wordt gesproken over het ‘moederinstinct’ of ‘verzorgende kwaliteiten’ van de vrouw. Terecht want het is hartstikke waar. Waar ik echter niets over hoor is hoe vaders ook kunnen helpen in het creeëren van regelmaat in een gezin. Mama’s zijn geneigd toe te geven, zielig te vinden en conflicten op te lossen. Vaders daarentegen, tell me if I’m wrong, gaan meestal de confrontatie aan en een ‘nee’ is echt een ‘nee’. Ten minste als ze de ruimte krijgen om mee op te voeden. En daar wringt nou juist de schoen. Op school, in het kinderdagverblijf etc. zijn bijna altijd vrouwen die met de kinderen bezig zijn. Hoe goed zou het zijn als mannen meer hun bijdrage zouden leveren? Niet voor niets blijkt tegenwoordig dat jongens achter lopen op school, gewoonweg omdat vrouwen minder eisen stellen aan de mannen (ja ladies het is waar) en daarom slechter presteren!
Wij als moeders moeten dus zeker ook ruimte geven aan het vaderinstinct. Enkele voorbeelden waarbij Jouke als vader anders heeft gewild dan ik als moeder. Na 6 weken bij ons niet meer voeden op verzoek. Ook de slaapjes elke dag op dezelfde tijd. Ik heb lang tegengesputterd maar wat vond ik het heerlijk! Dat betekent ook dat door een duidelijke ‘nee’ zwaar wordt geprotesteerd. Oh, wat is het dan moeilijk om Jouke te steunen maar ik doe het wel. Uiteindelijk plukt bij ons iedereen daar de vruchten van.
Een oproep dus ook het vaderinstinct de ruimte te geven!! Hoe doe je dat, hier een tip: zorg ervoor dat moeders weg is en laat de kinderen lekker aan hun lot….nee sorry aan hun vader over. Ik kan je uit ervaring vertellen dat het op de lange termijn positief uitpakt. Ook als je dan patatjes eet als je thuiskomt, met flink veel mayo!
Reacties
RT @lizelotpuntnet Mee eens lang leve het vaderinstinct! -
@lizelotpuntnet tuurlijk vertrouwen op het vaderinstinct maar stoppen met voeden op verzoek?? #BABYinstinct gaat voor vaderinstinct voor mij
@lizelotpuntnet Weer een interessant stukje! Maar kanttekening is wel dat jij en ik gelijkgestemd zijn met MLen… Ken genoeg ouders die het maar niet eens worden over grote opvoedvragen…en dan is het dus wel weer een heel andere zaak…
Nieuwe Blogpost: Vaderinstinct: concurrent van het moederinstinct?: Altijd wordt gesproken over het ‘moederinsti… http://t.co/lCL72ILB
[...] in mijn vel gezeten. Hoe komt dat? Eigenlijk heeft het twee belangrijke oorzaken: ruimte geven aan het vaderinstinct en niet over de beste in willen [...]
@m_fromthefields @IreneGCJanssen @loosjes Heb jullie reacties -anoniem- geplaatst #vaderinstinct http://t.co/y651vfRT
Vaderinstinct: concurrent van het moederinstinct? – LizeLot http://t.co/y651vfRT
Hier is de papa juist de softie in mijn ogen. Ik heb het voeden op verzoek gestopt; kind dronk te veel en te vaak naar mijn mening. Het werd sabbelen mee dan drinken. Maar goed daar is zal ieder kind anders in zijn.
Papa hier troost de meiden veel uitgebreider dan ik. Ik zeg al snel “en nu stoppen met huilen” als ik vind dat ze overdrijven (lees: drama maken). Papa geeft veel sneller wel een toetje, nog een snoepje of speelt wat langer door met ze.
Ach ja, ieder gezin zijn dynamiek!