Papa, mijn papa, bijna twee maanden dood. Wat een tijd.
Gisteren heel verdrietig; want het idee dat je nooit meer kan knuffelen, kussen of zeggen ‘ik hou van je’ is ondraaglijk. Wat vanzelfsprekend was, een papa waarvan ik wist en voelde dat hij van mij hield, ineens weg uit mijn leven. Ik wist het, afscheid nemen bestaat, afscheid van mijn papa, maar toch, had ik er er nooit bij stilgestaan dat het ieder moment kan gebeuren. Nu.
Die angst had ik nog nooit eerder gevoeld. Gelukkig niet. Nu ken ik die angst, ik kijk hem in de ogen. Toen papa vermist was, in al mijn botten en spieren. Paniek, bewust dat ik adem, en hij? Waar is hij? Wat is er gebeurd? Is er een wonder wat zich afspeelt? Leeft hij ergens dobberend op zijn zeilboot, bewusteloos? Het is al donker, het regent en het waait hard. Hij is al een hele tijd zoek. Angst.
Bevrijding als ik aan het gezicht van mijn zusje aflees dat hij is gevonden. Dood!
Hij is gevonden en dat zorgt ervoor dat de angst uit mij verdwijnt. Daarvoor ben ik blij. Gek he? Soms, midden op de dag of middenin de nacht voel ik weer die angst. Het overmeestert mij, het omklemt mij. Bijna ademloos wacht ik totdat de angst uit mijn botten verdwijnt. Ik denk aan de glimlach van Jelle, ik zie ondeugende Timo voor me en voel een knuffel van Jouke. Angst, dat ook zomaar over kan zijn. Weg.
Met die angst wil ik niet leven. Ik kan er niet mee leven. Toch hoort het nu bij me, het komt en het gaat. Het komt en overmeestert mij. Soms.
Ondanks alles geniet ik van elke dag; van mijn zinvolle leuke baan, van mijn familie en alles wat groeit en bloeit. Gek: de angst mag er zijn, ik leef verder: geluk en verdriet trekken samen op. Ik ben er nog. Ik leef. God zij dank.
Ik ben trots op je, mijn dochter. Je mag bang zijn, mama is ook wel eens bang en toch….. naast dat mogen we opnieuw onszelf uitvinden, rijker, sterker, zwakker, menselijker, liefdevoller en ooit misschien gelukkiger. Liefde is sterk, zelfs sterker dan de dood. Papa leeft niet meer maar is pas dood als wij ons hem niet meer her-inneren
Mooi slot en prachtige, liefdevolle reactie van je moeder. Liefde reikt inderdaad verder dan je kunt bevatten.
Laat je angst er zijn, dit doe je goed! Hij hoort bij je, ook al voor de dood van je vader, maar nu kun je er niet meer omheen. Niet zonder jezelf geweld aan te doen tenminste.
Ik ben blij voor je dat je al zo ver bent, dat je inziet dat je Angst alleen maar hoeft te erkennen, voordat je het weet is ie ook weer weg.
Prachtig verwoord. Dapper om zulke pijn in wooden te vertalen. Ik hou van je!
Gaaf: mooie reacties op mijn schrijven over verdriet #dood #angst en #blijdschap http://t.co/UOPv9aEK
Lieve Leontien, wat doe je het goed!
Aangrijpend
*knuffel*
Een knuffel voor jou juist op deze (vader)dag.